Xavi'nin Barça'sı: halüsinasyonlar, hizalanmalar ve yabancılaşmalar

Bu nasıl komik çok şekilsiz, çok kafeinsiz ve çok tartışmalı bir yarışma İspanya Süper Kupası nasıl bu kadar kayda değer felaketlere neden olabiliyor? (Azulgrana) mezarıydı. Valverde, Bu, geçen sezon Avrupa'da yaşanan çöküşün ardından Barça'nın yeniden doğuşu anlamına geliyordu ve bu pazar, bir nevi kefaret sunağı haline geldi. takımın günahları açıkça ortaya çıktı ve duyurulan ve öngörülebilir bir kişisel fedakarlık yoluyla suçu silmek için törenin inşa edilmeye başladığı yer.

Alakalı haberler

Detaylara girmeden önce bu “dayanılmaz utanç” (EL PERIÓDICO'nun tarihçesinde söylendiği gibi), bu “aşırı yıpranma”, bu “cehenneme giden yol” hakkında, sahnede bir süre durmamız tavsiye edilir. Bana öyle geliyor ki hem coğrafi mesafe hem de tribünlerin egzotikliği bunun ne anlama geldiğini anlamak için dikkate alınması gereken faktörlerdir. Bu Süper Kupa karanlık ve karanlık bir iş, Milyon dolarlık ve ahlaki açıdan şüpheli bir icat, hatırlayalım, nesli tükenenlerin arzusundan geliyor. Rubiales Federasyonun mali durumunu her türlü ahlak kriterinin ötesinde arttırmak için. Birkaç düzine Osasuna hayranı dışında geri kalanlar Arap hayranlar (büyük çoğunluk beze) televizyonda duydukları kinci ve gururlu “Madrid böyle kazanır!” sloganları da dahil olmak üzere, tutkudan yoksun, neredeyse rutin bir ilahiyle yeniden üretilen tezahüratlar. Bu olmadı ama dönüşüm için bunu nasıl ayarladıklarını görmek isterdim Kroos'un sürekli ve tekrarlanan ıslıkları Madridli futbolcu penaltıyı almakla görevli olsaydı (futboldan yana ve diktatörlük rejiminin getirdiği felaketlere karşı tutumundan dolayı). Grotesk, bu rekabetin kabuslar yaratan bir tür serap olduğunu düşünmemizi sağlayan bir ortamda.

Sorun şu ki, Madrid'e düşen Barça bir halüsinasyonun değil, bir hayalin ürünü. kolektif bir yabancılaşma. Şimdilik sportif olan bir felaketin doğrulanmasından kurumsal olup olmadığını da göreceğiz. Başkanın kayıp bakışından başlayıp oyuncuların çapraz kollarıyla biten bu kadar ruhsuz, bu kadar cansız, çölde bu kadar kaybolmuş bir kadroyu görmeyeli uzun zaman olmuştu. Eğer Xavi geçmişin yaşayan bir simgesi olmasaydı geleceği yazma seçeneği olmazdı. Belki artık ona sahip değildir. Özlerin koruyucusu En hüzünlü gecede buharlaşan o geçmiş yılın vahası artık sıradanlığın tek elle tutulur gerçeklik olduğu, mazeretsiz, insanın susuzluğunu giderecek bir kuyunun olmadığı kum tepeleriyle dolu bir alan.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir